پرنوشته ها

مرید میرقاید(1386-1327) مسجدسلیمان.شاعر نویسنده محقق فیلم نامه نویس نقاش و طراح
1-پرنوشته ها نشر عابد 1380

لب برکه های ملائک
همه دختران شب چشمه های بیابان
به راه تو
گیسو بریدند
2-چکیلا  نشر عابد  1382

ای کنارا و بلیطا
مو رگ و ریشنه خم
به منه هاگ ولاتا
مو زچه تیشنه خم

3-سوگینه های شوشان


آخرین شعر مرید میرقاید:

عشق شعر رکسانا

یکی بیاید
ماه را از روی پلک های من بردارد
می ترسم
می ترسم
می ترسم
درختان کرم خورده تبر شوند!
(پنج شنبه25/5/1386 ساعت 20)
نمایشنامه ها:
مسیر سرنوشت(یا دره ی پروانه ها)
حکایت یک مرد حسابی
راز جاذبه ی متروک
.
.
.
نمونه ای از مصاحبه مرید میرقاید:
عموما شعر من اتوبیوگرافی روحی – روانی من است. غم و شادی،خوشی و نا خوشی هایم در آن نقش می بندد.با این حال عنصر اندیشه و دغدغه های انسانی و شرایط تاریخی و اجتماعی وجه غالب شعرم می باشند. روی همین اصل اگر کسی و یا عواملی بخشی از شادی یا اندوه یا اندیشه مرا به سختی بفشارد،شعرش  به ذهن من جرقه می زند. شعر در مناسباتش با من،اغلب «آمدنی» است نه دلبخواهی و سرودنی... من شعرهایم را خواب می بینم

بخش نخست شعر واقعی و شاعر واقعی:

یک عمر دنبال بهشت گمشده بودن، ایده آل ها و آرمان ها را اوراق کردن! سوار بر هر موجی شدن، متن را قربانی حاشیه نمودن ،مطرح شدن و در پی آوازه و شهرت، در جست و جوی روابط عمومی بودن،  رویا سازی کردن، احساس و روح خود را  اره نمودن، غزل سفتن و شعر سرودن ، آیا به مثابه راه رفتن بر روی شستیهای یک پیانو؛ و صداهای ناموزون و ناهنجار در آوردن است؟به خود می گویم از این مهمل ها و محفل ها چه طرفی بسته ام؟ جز این که سر به سنگ هر ساحل زده ام!!این شک و تردیدهای من نا امیدانه نیست، بلکه   آگا هانه است. شاید به من آموخته اند که صدای هرکسی رانشنوم.